Bitmemiş Bir Resme Teslim Oldum, Suçsuzum


Nerede çizildi bu yüzümdeki çizgiler, ne ara yaşlandım bu kadar? Aynaya bakmak gelmiyor içimden. Yerdeki desenleri inceledim bir süre. İnceledikçe inceldim. İplerim koptu belki de dağıldım. Durdu sonra. Dünya durdu, zaman durdu, kalbim durdu. Ne oldu diye soruyorum sana, ne oldu?
Düğmeye mi bastın? Neden asansörü durdurdun? Neyse sormuyorum artık. Kabul, bütün yaptıklarını ve dahi yapacaklarını kabul ediyorum. Ama yine de tek bir şey rica ediyorum senden. Beni tamamla.
Belki havalandırmadan çıkan düzensiz seslerden bir armoni beğendin de dile getiremedin. Parti parti düştün zemine. Güzel dizilsin diye kelimeler ses tellerine, hafifçe öksürdün. Sonra bambaşka şeylerden bahsetmeye başladın. Renklerden, filmlerden, su kaplumbağalarından.
Ki ben utangaçlığıma bir isim bulmak için sözlüklerden yıllarca gözlerimi ayırmamıştım o zaman.
Sen ise asansörü durdurdun. Belki de yanlışlıkla yaptın. Ama bir kere durdurdun. Korkunu gizlemek için mi bunca zaman, bir kere bile yüzüne bakmadığın benimle muhabbet etmek zorunda hissettin. Bu zulme değmezdi ama olsun. Ben gocunmadım, sen de gocunmazsın umarım.
Ben yine çöplerini toplayayım sabahları. Uyanamazsan sorun değil, senin çöplerini akşam da alabilirim. Benim işim bu! Bir de arada resim çizerim. Küçüklükten kalma bir uğraş, iş eğitimi-resim derslerini çok severdim. Öyle güzel yüzler çizemem ama. Senin gibi ruhani tablolar çıkaramam eşantiyon tükenmezlerden.
Olsun ben yine de çizerim. Sadece sen çiziyorsun diye çizerim. Zaten hiç bitiremem resimlerimi. Yarım diye ruhum, sevemem seni. Ama yalnızca sen bitir diye yarım kalabilirim.
Sensiz yaşamak eskizliktir, beni mutluluğa boya! Renk kullanımın önemsiz, beni önemli hissettiğin bir anda pastel zamanlara boya.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir