Harfler Kelimelerimin Günahlarını Gizler

O, nefesini tutarak saklanıyordu, çünkü bir metre bile yoktu saklambaç oynadığı çocukluk arkadaşlarıyla arasında. Bir nefes verse, yahut yanlış bir ses çıkarsa herkes zaten hazır olan herkes bir anda basacaktı kahkahayı. İçlerinden en gaddarının, en hızlısının ebe olduğu oyunda bütün kavramlar kahkahaların çıplaklığıyla ortaya dökülecekti. Mosmor olan yüzünün farkına varamıyordu, çünkü yüzündeki gariplikleri yalnızca aynaya baktığı zamanlarda sezebiliyordu.

Bazen olur olmaz geçirdiği baygınlıklardan hemen sonra bulunduğu yerin, -okul, bazen ev, bazen de internet kafe- tuvaletine gidiyor, kapıyı sıkıca kilitleyip uzun uzadıya aynaya bakıyor, yüzündeki sarılığı, gözlerinin altındaki morluğu seyre dalıp, ölümün bir varlığı mı yoksa bir yokluğu mu ifade ettiğini anlamaya çalışıyordu, ya da sadece buna benzer şeyler düşünüyordu. Yine de bu ölüme yaklaştığı anlar ona dayanılmaz bir haz veriyordu. Bilincini kaybetmek onun için korkutucu bir bulanıklıktan ziyade simsiyah bir berraklık veriyordu ve O, bu berraklığı hissetmekten sıkılmayacağını düşündüğü için -yahut doktordan korktuğu için-, henüz hastanenin kapısından bile geçmemişti evdekilere haber vermeden kaçtığı çarşı maceralarını yaşarken. Zaten o yaşta tek başına doktora gidip ne diyecekti ki? Anne- babası böyle bir şeyi dikkate alsalar bile o ayın bütün nafakasını saçma bir nöbetler zincirine makas olarak kullanmak zahmetini göstermeyeceklerdi. Ya da O öyle düşünüyordu. Ya da bu nöbetlerin kendisine bir zihin berraklığı sağladığını ve bu zamanlarda yaşıtlarının hayal dahi edemeyeceği şeyleri düşünebilme yetisi verdiğini düşünüyor, bu süper gücün kendisinden alınmasına katlanamayacağını düşünüyordu. Yani belki de daha o zamanlardan farketmişti hiçliğin varlıktan daha fazla şey ifade ettiğini kendisi için.

S, yüzüne baktı, ve bastı kahkahayı yarım bir çatallıkla, kahkaha tufanına P de katıldı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir