Nemli Bir Günde Canlı Bir Cenaze

Bir cenaze yürüyor güneşin altında. Terlemiş, kokuyor üstelik. Hadi diyorum gömelim seni, yakınlarda bir mezarlık var. Mezarlıklardan korkuyor olacak, bağırmaya, ağlamaya başlıyor.

Kimse görmüyor üstelik.

Gidişini de afili düşünmüş dangalak, son sözü söylememiş, vasiyetini yazmamış, sevgilisini son kez arayıp kıyak bir sevgi cümlesi kuramamış. Öylece can vermiş, hiç hesapta yokken. “Ne olacak şimdi?” diye soruyor. Ben ne bileyim lan! Gömeceğiz işte, neyin davasını güdüyorsun hala. Bir de son sözlerini bana vasiyet etmeye çalışıyor. Ölene kadar kimseden beş kuruşluk bir iyilik istememiş belli. Çekingenliğinden anlaşılıyor. Kabul etmiyorum. Seni insanlardan farklı görüyorum diye sana iyilik etmemi beklemen biraz aptalca.

En fazla iyiliğim şu olur sana.

Son küreği ben atarım toprağına.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir